οι τρελλοί της Αδαλλέ

πως να πείς σε ενα πεντάχρονο την αλήθεια?
τι να του απαντήσεις οταν βλέπει ακούει και ρωτάει?
Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτό το παραμύθι

Κάποτε υπήρχε ένα κομμάτι στην γή πολύ ευννοημένο απ΄τους θεούς
Η γή πρόσφερε τα πάντα για να αυτοσυντηρηθούν οι κάτοικοι και να ζουν όλοι ισότιμα
Αυτό το κομμάτι γής αργότερα ονομάστηκε χώρα
απέκτησε όνομα και όλοι την έλεγαν Αδαλλέ
Οι κατοικοι της Αδαλλέ τα είχαν όλα εκτός από κάτι πολύ σημαντικό
την αυτάρκεια

Η απληστία τους ήταν τόσο μεγάλη που ξεπερνούσε την εξυπνάδα τους

Μια μέρα οι 10 πιο άπληστοι κάτοικοι της Αδαλλέ συναντήθηκαν για να βρουν ένα τρόπο να τα έχουν όλα δικά τους χωρίς να το υποψιαστούν οι υπόλοιποι
Μετά από ώρες ο πονηρότερος απ’όλους φώναξε πλούτος θα τους τάξουμε πλούτο
Έτσι και έγινε…χωρίς να χάνουν καιρό φώναξαν τους κατοίκους και τους είπαν
Θα σας οργανώσουμε εμείς και θα έχετε τα διπλά από οσα έχετε τώρα
Οι άπληστοι κάτοικοι της Αδαλλέ χάρηκαν τόσο πολύ που συμφώνησαν χωρίς δεύτερη σκέψη
Οι 10 απληστότεροι ξεκίνησαν αμέσως το σχέδιο τους έψαξαν από δώ έψαξαν από κεί και μετά από λίγες μέρες έφεραν στην Αδαλλέ ένα «δώρο» το λέγαν στην αρχή
Ολοι θέλανε να το αποκτήσουν και τότε οι απληστότεροι μάζεψαν τους συγγενείς τους και οι 10 γίναν 100 και άρχισαν να μοιράζουν στους κατοίκους το «δώρο» κομματάκι κομματάκι…
Πολύ σύντομα οι 100 έγιναν 300 και έπρεπε να έχουν ένα όνομα…εξουσία …φώναξε πάλι ο πονηρότερος
Η εξουσία συνέχισε να μοιράζει τα κομματακια του «δώρου» και έβαλε φύλακες να το φυλάνε…οι κατοικοι θύμωσαν πολύ….άλλοι φοβήθηκαν …άλλοι φώναξαν..αλλά κανείς δεν έδιωξε τους φύλακες κανείς δεν είπε οχι στο «δώρο» που μετα τα είπαν καταναλωτισμό
Ετσι άρχισαν οι κάτοικοι της Αδαλλέ να διαχωρίζονται αναλογα με τα καταναλωτικά κομμάτια που έιχε ο καθένας
Χωρίστηκαν σε φτωχούς και πλούσιους και η εξουσία συνέχισε το βρώμικο κόλπο της για πολλά χρόνια
Εφτιάξε νόμους φυλακές και μπάτσους να την φυλάνε …
Πούλησε την Αδαλλέ για να έχουν αυτά τα άχρηστα κομματάκια και τα παιδιά και τα εγγόνια τους
Όταν δεν είχε τι άλλο να πουλήσει έκαψε τα δάση της Αδαλλέ έκαψε ζώα και ανθρώπους και πούλησε την καμμένη γή
Ολοι οι κάτοικοι της Αδαλλέ έγιναν ένα μεγάλο δάκρυ
Και το δάκρυ έγινε θυμός και μαζέυτηκαν όλοι έξω από το σπίτι της εξουσίας
Τους φώναζαν τον πόνο για τα εγκλήματα, τους φώναζαν να φύγουν
Τους φώναζαν ότι δεν τους θέλουν πια…
Ηταν όμως πολύ αργά..την άλλη μέρα οι ίδιοι άνθρωποι σώπασαν ξανά….
Οι κάτοικοι της Αδαλλέ είναι σοβαρά άρρωστοι πιά, είναι επικίνδυνα τρελλοί, το μυαλό τους γέμισε απ'αυτα τα άχρηστα κομματάκια και δεν χωράει τίποτε άλλο…
Εκτός απ’τους αμόλυντους στην άκρη της πόλης όλοι ξαφνικά ξέχασαν τα πάντα
Συνάντησαν την εξουσία και αντι να ζητήσουν πίσω τα κλεμμένα με κάθε τρόπο ξαναχειροκρότησαν τα βρώμικα κόλπα και τα ψέμματα τους χωρίς δεύτερη σκέψη

Υ.Γ. Φοβάμαι πολύ...