.......
η φίλη μου η Κυριακή είναι πολύ χαρούμενη σήμερα
με πήρε τηλέφωνο και μου τα είπε όλα...
μονορούφι χωρίς διακοπή σε μιά τρελλή πολυλογία-μονόλογο με την υπερδιεγερση ενός παιδιού μπροστά στην έκπληξη.
Συνάντησε την Ελευθερία στο λεωφορείο πριν ακόμα μάθει το όνομα της...
Για την ακρίβεια στην στάση του λεωφορείου...
Η Ελευθερία ήταν ήδη εκεί οταν έφτασε...στεκόταν και κοιτούσε αφηρημένα προς την μεριά της περιμένοντας να δει το λεωφορείο να στρίβει...
η ματιά της έγινε συγκεκριμένη κοίταζε την Κυριακή επίμονα και οσο πλησίαζε δεν έπαιρνε τα μάτια της απο πάνω της
Βλέμμα μαγνήτης -μου είπε- ..προχώρησε προς την μεριά της ..στάθηκε δίπλα της σε πολυ μικρή απόσταση σχεδόν μπροστά της...έριχνε ματιές προς την στροφή του λεωφορείου επίτηδες για να καταλήγει το βλέμμα πάνω της...
Η Ελευθερία ακολουθούσε τα βλεμματα της..την κοιτούσε συνεχώς...και οταν τα μάτια συναντήθηκαν και στάθηκαν εκεί να κοιτάζονται εκείνη της χαμογέλασε
Η Κυριακή ανταπέδωσε με ενα δειλό χαμόγελο..ισα που φάνηκε...ίσως και να το ενοιωσε μόνο ..και νευρικά αρχισε να ψάχνει τα τσιγάρα της
Την ήξερε αυτή την υγρή νευρικότητα...τα χείλη της είχαν αρχίσει να ζεσταίνονται..
Ουφ νατα τα τσιγαρα...ριγμένα μες την πολυχρωμη τσαντα μέσα σε μπλοκάκια μολύβια λιπγκλός και κοκκαλάκια μαλλιών..
Αναψε τσιγάρο και την ρώτησε αν θέλει και κείνη
...γέλασα με την περιγραφή...η Κυριακή είναι τύπος περίεργος...ή θα κρατάει αποστάσεις απο όλους με τα μάτια στο πεζοδρόμιο ή θα είναι απρόβλεπτα ανοικτή παρατηρόντας τους ανθρώπους τριγύρω
Την πέτυχε σε καλή στιγμή σκέφτηκα...ίσως και εκείνη να ήταν σε καλη στιγμή...σίγουρα ήταν ενας όμορφος απρόβλεπτος συγχρονισμός γιατί η Ελευθερία η κοπέλλα με το τζην και τα τρια ρούχα απο πανω απάντησε "ναι..θέλω πολυ ενα τσιγάρο τώρα"
Φορούσε ενα μάχημο τζηνάκι και απο πάνω μπουφάν...και μέσα ενα δύο..ίσως τρια ρούχα...ξεχώριζε το φουτεράκι της απο το ανοικτό μπουφάν..ενα σκούρο πράσινο ίδιο χρώμα με τα μάτια της...μόνο που εκείνα ήταν διάφανα
Ειχε μια ξεχωριστή ομορφιά αυτή η κοπέλα...ηταν ψηλή αρκετά..πιο ψηλή απο την Κυριακή και πολύ αδύνατη (κάτι που η φίλη μου θαυμάζει)
Τα μαλλιά της ήταν μακρυά και φυσικά....έτσι φυσικά τα κινούσε ο αέρας χωρίς εκείνη να ενοχλείται, σε αντίθεση με την Κυριακή που συνέχεια πειράζει τα μαλλιά της...συνέχεια τα πιάνει τα αφήνει τα μαζευει τα λύνει...μια εκνευριστική συνήθεια αμηχανίας που την χαρακτηριζει
Ειχαν ερθει ήδη πιο κοντά...ο κόσμος είχε αυξηθεί και το λεωφορείο άφαντο...τώρα πια αγγιζόντουσαν...σε κάθε σκουντηγμα του διπλανού ένοιωθε τον σταθερό λεπτό ώμο να την σταματάει..εκμεταλευόταν το δευτερόλεπτο για να νοιώσει πιο πολύ την αφή...
Δεν αντιδρούσε η Ελευθερία...απο μέσα της χαμογελούσε είμαι σίγουρη..νομίζω το προκαλούσε κιόλας με την ακινήσια της -συνεχίζει η κολλητή μου τον τρελλο μονόλογο- δεν έκανε βήμα με αποτέλεσμα κάθε τόσο να την αγγίζω
Πέταξαν τα τσιγάρα με σχεδόν ταυτόχρονη κίνηση και μπήκαν...χτυπησαν τα εισιτήρια δημιουργώντας ευκαιρία για ενα ακόμα άγγιγμα στα χέρια και προχώρησαν στην μέση..εκεί που το λεωφορείο διπλώνει και κουνιέται σε όλη την διαδρομή..πάντα εκει στέκεται η Κυριακή...της αρέσει πολύ αυτό το ταρακούνημα...
Μεγάλωσες και ακόμα κάνεις σαν πιτσιρίκι της λέω γελώντας....γελάει και κείνη σαν να την βλέπω να μου βγάζει γλώσσα απο το τηλέφωνο και συνεχίζει με περισσότερη φόρα και ανυπομονησία να μου τα πει ολα
Ειχαν βρεί ήδη το πρώτο τους κοινό οι δυο άγνωστες γυναίκες είχαν αρχίσει να αναγνωρίζονται
Στάθηκαν εκεί στην μέση χωρίς να το συζητήσουν ...η Ελευθερία ακούμπησε στο σίδερο και η Κυριακή μπροστά της
Πιάστηκε απο την χειρολαβή....και ξεκίνησαν
Δεν είπαν τίποτε "κοινό" στην διαδρομή ούτε ρώτησαν ποιά είναι τα ονόματα τους...μόνο αγγιζόντουσαν σε κάθε ευκαιρία και κοιταζόντουσαν ασταμάτητα...
τώρα πια ήταν απέναντι...μπορούσε να δεί τα διάφανα μάτια της
..δεν μπορούσε να σταματήσει να κοιτάει τα διάφανα μάτια της...
Ισως και να είπαν κάτι κοινότυπο κάτι που θα τις επανέφερε στον πλανήτη γη αλλά η κολλητή μου το προσπέρασε...δεν είχε σημασία...
Κουνιώντουσαν στο ρυθμό του οχήματος και στο ρυθμό που επίτηδες διάλεξαν...αγγιζε το ενα κορμί το άλλο και στεκόντουσαν εκεί για μερικές στιγμές..απολάμβαναν αυτό που συνέβαινε..πότε το έκαναν να δείχνει τυχαίο και πότε κολλούσαν η μια στην άλλη με ακατανίκητη επιθυμία για αυτή την επαφή..
Ηταν στην μέση του λεωφορείου ανάμεσα σε τόσο κόσμο και κανείς δεν κατάλάβαινε το παιχνίδι..ήταν όλο δικό τους μόνο δικό τους και αυτό τις εξιτάρησε πολύ...
Η Κυριακή κρατιέται απο τις χειρολαβές και αφήνει το σώμα της εντελώς χαλαρό ..πέφτει πάνω στο κορμί της και μένει εκεί..τρίβεται όσο κρατάει η κίνηση του και ξανά πίσω...
Οι ματιές έχουν την δική τους γλώσσα κοιτάζονται και γελάνε και οι δυό ταυτόχρονα με ενα γέλιο κοινό...σημάδι αναγνώρισης και οικειότητας (πιά)
Κατέβηκαν μαζί...στην στάση της Κυριακής...είχε βραδιάσει...ήταν σχεδόν 10 και έκανε αρκετό κρύο...
Θέλεις να έρθεις για ενα καφέ...την ρώτησε..
Για ενα ποτό θα προτιμούσα...απαντάει...
Οκ
Γελάνε ξανά και προχωράνε...
Η Ελευθερία έμεινε εκεί...ολη νύχτα...μιλούσαν..κάνανε έρωτα....γελούσαν...διηγόντουσαν...κάνανε έρωτα...γελούσαν μεθυσμένες...
Εφυγε όταν ξημέρωσε αλλά η αύρα της έμεινε εκεί...δίπλα στο dimple που χαμογελάει
Χαμογελάει και η κολλητή μου με το γλυκό απρόβλεπτο...δεν ξέρω αν περιμένει την συνέχεια ..ούτε αν υπάρξει συνέχεια...
Εζησε όμως ενα όμορφο Ελεύθερο βράδυ
