14η μέρα σαν φυλακισμένη

Κυριακή 3 Σεπτέμβρη

κρατάω τα νεύρα μου σε καταστολή γιατί αλλιώς θα είχα φρικάρει....

με νευριάζει ο γύψος, με νευριάζει που δεν μπορώ να κάνω βασικές απλές δουλειές μέσα στο σπίτι, με νευριάζει πιο πολύ που δεν μπορώ να βγώ μια βόλτα έξω με τον σκύλο μου.

όλα έχουν κάποιο λόγο που συμβαίνουν, όταν δεν αποφασίζεις να αλλάξεις κάτι ή όταν το παρακάνεις με κάτι έρχεται ένα συμβάν και αλλάζει την καθημερινότητα.

αναγκαστικά έκοψα τις φού για να μην σωριαστώ με τις πατερίτσες στα πατώματα και μείωσα τις ατελείωτες ώρες που περνούσα στον υπολογιστή μου.

η πιο ευχαριστη στιγμή στην φυλακή που ζώ είναι το επισκεπτήριο!
βλέπω καθημερινά φίλες που μέχρι τώρα μιλούσαμε κυρίως στο τηλέφωνο, βλέπω φίλες απο τα παλιά από τότε που είμαστε όλες μια μεγάλη παρέα και τα κλείναμε τα μαγαζιά (αν δεν σκουπίζανε δεν φεύγαμε) βλέπω νέες φίλες που τις είχα μόνο ακουστά ή τις είχα δει σε κάποια φωτογραφία διακοπών.

μόνο η κολλητή μου μου λείπει ...ξεχάστηκε στην παχιά άμμο και ακόμα να γυρίσει