δέκα απρόσμενα χιλιόμετρα (ή... carpe diem οπως σοφά έγραψε κάποιος) :-)
μόλις γύρισα απο την (απογευματινή) γιορτή του Άγγελου και νάμαι κατευθείαν στο pc ...
-προβληματισμένη και με διάθεση ερωτική...-
μπήκα στο ταξί και κάθισα μπροστά όπως συνηθίζω ...η κουβεντούλα με τον οδηγό του ταξί ξεκίνησε στα πρώτα μέτρα ...
ξεκινήσαμε να λέμε για τον δρόμο την κατάσταση στην Αθήνα και άλλα τέτοια συνηθισμένα γιατί είχε τρελλή κίνηση ...
είχαμε φτάσει στην Κατεχάκη και η συζήτηση (δεν θυμάμαι πως) είχε γινει πολύ προσωπική ...με εντυπωσίασε αυτός ο τυπάκος γιατί είχε ενα πολυ άμεσο τρόπο να εκφράζεται ...επικέντρωνε την συζήτηση στον εαυτό του αποφεύγοντας το "γενικά και αόριστα" ...
η προσπάθεια μου για το δεύτερο δεν είχε αποτέλεσμα αλλά σύντομα συνειδητοποίησα πως αυτά που έλεγε είχαν ενδιαφέρον ...
στην Μεσογείων πιά μιλούσαμε για τις ερωτικές σχέσεις ...του έλεγα πως δεν μου αρέσει πια το σεξ της μιάς βραδυάς ...είναι πολύ εύκολο να πας σε ενα μπαράκι και να φύγεις με παρέα αλλά όχι πιά ...νοιώθεις πολύ άδειος την άλλη μέρα το πρωί ...εκεί ήταν η διαφωνία μας ...η διαφορά μας μάλλον...
Ωφείλουμε να ζούμε την στιγμή -αν θέλουμε να ζούμε- κάθε απόγευμα που περνάει είναι μοναδικό και απο εμάς εξαρτάται αν θα το ζήσουμε ή όχι..πρέπει να ζούμε τις χαρές τις ζωής και να μην τις αφήνουμε να φεύγουν μαζί με τον χρόνο ...και το σεξ είναι χαρά.. - Ναι οκ συμπληρώνω ανάμεσα στις κουβέντες του, ...αλλά ο έρωτας? -
Μα είσαι εσύ μου απαντάει..εγώ είμαι -συνεχίζει- το βράδυ που κάνω έρωτα με μια γυναίκα ..είμαι εγώ και νοίωθω έρωτα και πάθος και το απολαμβάνω ....δηλαδή τι μου προτείνεις? να κάτσω να περιμένω να έρθει ο μεγάλος έρωτας?
Τον κοιτούσα όση ώρα μιλούσε και με ρώτησε γιατι τον κοιτάω...
Γιατί έχεις δίκιο του απάντησα...
Είχαμε πια φτάσει και κατεβαίνοντας μου έδωσε την κάρτα του...
Η συζήτηση αυτή με ταρακούνησε ...η ζωή είναι έξω ..βρίσκεται σε διαρκή ροή και εμείς -ο καθένας- είμαστε το σταθερό σημείο ..απο εμάς εξαρτάται η επόμενη κίνηση...ή μπαίνουμε στο παιχνίδι ή μένουμε απέξω...
Με έπιασε μια τρελλή και ανυπόμονη επιθυμία να "κερδίσω" τον χαμένο χρόνο....έχω να πάω στα μπαράκια που μου αρέσουν σχεδόν δυό μήνες!!!
Με έπιασε και μια τρελλή επιθυμία να το κάνω με τον τυπάκο ...η επιθυμία είχε γίνει εικόνα το επόμενο δευτερόλεπτο ...και το αμέσως επόμενο είχα διαφορετική διάθεση...
Κρίμα που δεν μου αρέσουν οι άντρες σκέφτηκα....ο τύπος μιλούσε πολύ ωραία και αυτό με φτιάχνει....
Η ζωή προχώρησε 5 ώρες ...και η διαδρομή με το ταξί είναι πια παρελθόν....συνήθως ξεχνάς πράγματα σε κάποιο ταξί ....μερικές φορές όμως κάτι βρίσκεις ...κάτι που είχες ξεχάσει ότι σου λείπει...




















10 comments:
γυρνάω απ το πρωί στο μπλογκ σου, είπες πάρα πολλά με λίγα λόγια, θέλω να γράψω για την ανυπαρξία επιλογής, για το εφήμερο και το "απόλυτο", θέλω να μιλήσω για το χρόνο και τη ζωή μα όλο ξεκινώ κι όλο σταματώ επειδή πρέπει να πω πολλά κι όλο τ αναβάλλω χωρίς να πω -τελικά- τίποτα...
θα μείνω μόνο στη τελευταία σου φράση:
"μερικές φορές όμως κάτι βρίσκεις...
κάτι που είχες ξεχάσει ότι σου λείπει..."
*druuna
δεν τα καταφέρνω καλά με τα λόγια...μάλλον επειδή θέλω πολλά να πω και κάθε φράση φτιάχνει τρείς παράπλευρες σκέψεις και πας αλλού...
Θα περιμένω για αυτά που θέλεις να πείς ...όταν έρθει εκείνη η σωστή στιγμή
"θα μείνω μόνο στη τελευταία σου φράση" ...το ένοιωσα ΠΟΛΥ ..δεν έκλεισα μάτι χτες :-)
Τι παράξενο! Να σου ανοίξει τα μάτια ένας ταξιτζής! Ελπίζω να έδωσες στον εαυτόν σου την ευκαιρία που σου πρόσφερε... Με άγγιξε αυτό το ποστ!
@heliotypon
ηταν Ο ταξιτζής ;-)
τίποτε δεν είναι τυχαίο...(μάλλον)
ευκαιρία για ενα πιθανόν καλό σεξ? οχι..
η ευκαιρία που μου πρόσφερε ήταν το "ταρακούνημα" και πέτυχε τον σκοπό της :-)
Είναι φορές που ακούς κάτι, ή διαβάζεις σ' ενα βιβλιο μια σκέψη και ξαφνιάζεσαι και λές στον εαυτό σου αυτό το ξέρω...είναι η κρυμμένη γνώση που έχουμε μέσα μας...αυτή που μ 'ένα ερέθισμα αφυπνίζει αυτό που κοιμάται μέσα μας.
Μπορεί να είναι και ενας ταξιτζής, γιατί όχι; Μπορεί και ο μπακάλης της γειτονίας.Αρκεί να έχουμε ανοιχτές τις κεραίες του 'πάνω ορόφου'.
Την καλημέρα μου (το μπισκοτάκι)
Καλημέρα Μπισκοτάκι :-)
Συμφωνώ! όταν είναι οι κεραίες ανοικτές φτάνει η σωστή στιγμή και ακούς αυτό "που πρέπει" απο όπου και αν προέρχεται
........
και περνάμε στο θέμα νούμερο δύο :-)
Δράση...
ο μακεδονικος χαλβας δε μου αρεσει... δε μου αρεσει μαλιστα καθολου... Πριν χρονια μια καθαρη δευτερα ο πατερας εφερε λιγο στο σπιτι, οχι απο το συνηθησμενο, ενα διαφορετικο. Περασα λοιπον τυχαια απο τη κουζινα και μου ηρ8ε μια υπεροχη μυρωδια. Δε μπορει σκεφτηκα... Ο χαλβας? Το πλησιασα.. το κοιταξα, ξανα και ξανα. Λεω κριμα να μη μου αρεσει... Δεν ηταν η πρωτη φορα που δοκιμαζα... ομως αυτη η ευχαριστιση οταν εφαγα τη πρωτη μπουκια ηταν τοσο μοναδικη που ακομα και χρονια μετα το θυμαμαι ευχαριστα. Οσες φορες απο εκει και περα, ξαναφερανε στο σπιτι δε μου εκανε κατι. Δε δοκιμασα ποτε ξανα. Σκεφτομαι ομως καμια φορα τι ωραιος που ηταν και ισως αν... τοτε μαλλον και παλι θα...
και εγω έχω δοκιμάσει χαλβά στο παρελθον αλλά δεν θα τον βρείς ποτέ στο ντουλάπι μου :-p :-)
γούστα είναι αυτα ;-)
:))))))) ακριβως... αναρωτιεμε τι θα κανω αν το πετυχω πουθενα εκει που δε το περιμενω.... μαλλον θα δοκιμασω λιγακι και ας μη μου αρεσει... :-? :))))
:-)))
ετσι είναι...
δοκιμάζεις...αποφασίζεις...πορεύεσαι ;-)
Post a Comment